A miña historia non comezou cun proxecto asociativo nin cunha idea política. Comezou cunha agresión.

O día 2 de marzo de 2026 sufrín unha agresión no meu domicilio por parte do meu marido, actualmente en trámites de divorcio, e da súa actual parella. Como consecuencia daqueles feitos, fun precipitado polas escaleiras da vivenda. Existía unha persoa testemuña presencial que, na súa declaración, afirmou textualmente: «empuxouno de forma totalmente intencionada».

As consecuencias foron devastadoras. Sufrín unha fractura conminuta da meseta tibial e do peroné da perna esquerda, unha lesión de extrema gravidade que me obrigou a permanecer hospitalizado durante varios días e a someterme a unha complexa intervención cirúrxica.

Na operación foi necesario reconstruír a articulación mediante a colocación de dúas placas laterais e vinte e cinco parafusos. Os médicos advertíronme de que, debido á gravidade da lesión, existe unha alta probabilidade de que me queden secuelas permanentes, entre elas unha lixeira coxeira e limitacións de mobilidade, ademais dun maior risco de desenvolver artrose prematura no futuro.

Ata ese momento, como lle acontece a moitas persoas, nunca me detivera a pensar realmente nas dificultades ás que se enfrontan cada día as persoas con mobilidade reducida. Daba por feito poder subir un bordo, acceder a un edificio, atravesar unha rúa ou desprazarme con autonomía pola cidade.

Porén, durante a miña recuperación descubrín unha realidade completamente diferente. Atopeime con beirarrúas inaccesibles, edificios sen adaptacións, obstáculos constantes e situacións que dificultaban enormemente algo tan básico como desprazarme dun lugar a outro. Foi entón cando comprendín que as barreiras non son só físicas. Tamén existen a falta de planificación, de sensibilidade e de empatía.

Cada dificultade que fun atopando fíxome reflexionar sobre as miles de persoas que conviven diariamente con estas limitacións. Entendín que, en moitas ocasións, para comprender verdadeiramente un problema é necesario sufrilo na propia pel.

Desta experiencia persoal nace Compostela Accesible.

Non naceu por protagonismo nin por interese particular. Naceu da convicción de que Santiago de Compostela pode e debe ser unha cidade mellor para todas as persoas. Unha cidade onde a accesibilidade universal sexa unha prioridade e non unha cuestión secundaria.

Compostela Accesible traballa para denunciar barreiras, defender dereitos, propoñer solucións e sensibilizar á sociedade sobre unha realidade que afecta a miles de persoas. Porque a accesibilidade non beneficia unicamente ás persoas con discapacidade ou mobilidade reducida; beneficia ás persoas maiores, ás familias con carriños de bebé, ás persoas que atravesan unha lesión temporal e, en definitiva, ao conxunto da cidadanía.

Porque a accesibilidade non é un privilexio.

É un dereito.

E unha cidade sen barreiras é unha cidade mellor para todas e todos.